Sylwetka Samojeda. Średniej wielkości pies o eleganckiej i pełnej wdzięki sylwetce wpisanej w kwadrat. Masa ciała dorosłego osobnika dochodzi do 30 kg, a wysokość w kłębie u samców wynosi 54 – 60 cm, natomiast samic 50 – 56 cm. Samojedy to psy muskularne, zbite. Ich silna i duża głowa osadzona jest na potężnej szyi. Gdy chodzi o zwierzęta, pojawia się wiele pytań, na przykład, jaki jest cel włosów czuciowych u psa. Oczywiście muszą się do czegoś przydawać tak, jak wszystko inne w życiu. Czy chcesz poznać odpowiedź? Powiemy Ci!Psy mają szósty zmysł, który pozwala im “widzieć” w nocy o wiele lepiej, niż ludzie, i właśnie po to są im potrzebne włosy czuciowe! Ludzie, którzy je obcinają powinni wiedzieć, że zwierzę traci niektóre ze swoich umiejętności, przez co mogą czuć się bardzo psich włosów czuciowychWiele osób ma nawyk obcinania włosów czuciowych psów. Oczywiście samo w sobie, nie stanowi zagrożenia dla zwierzęcia, ale prawdą jest, że ta część jego ciała pełni określone funkcje, jak szósty więc pozbawimy zwierzęta włosów czuciowych– możliwe jest, że zabiera się im część umiejętności do polowania lub włosy czuciowe mają korzenie, które są do trzech razy głębsze, niż ich normalne włosy, a do tego są dwukrotnie grubsze. Dzięki nim pies ma wyobrażenie otaczającego go świata. Pamiętaj, że jego wzrok i postrzeganie nie są takie same, jak oprócz zalet włosów czuciowych, możemy powiedzieć, że pełnią one funkcję rzęs. Chociaż nie znajdują się bezpośrednio na oczach, psy nie mają rzęs. Ale włosy czuciowe zlokalizowane przy oczach pełnią funkcję czego służą włosy czuciowe?Oprócz tego, co już powiedzieliśmy, istotne jest dowiedzieć się, jak włosy te pomagają mu w relacjach ze światem. Przede wszystkim zbierają informacje i pomagają mu mierzyć odległość. Aby lepiej to zobrazować – działają one, niczym czułki insektów. Reagują na dotyk, a kiedy są dotykane, bezpośrednio wpływają na inne części groomerzy zalecają przycinanie włosów czuciowych u niektórych ras, nawiązując przestrzegania informacje sensoryczne Twojego zwierzęcia istotnie maleje. Dlatego też, biorąc pod uwagę dobrostan Twojego pupila, to Ty musisz podjąć decyzję, czy je obetniesz, czy obcięciu psych włosów czuciowych, psy mogą stać się bardziej nieśmiałe lub strachliwe, a nawet niepewne siebie. Mogą też dziwnie się poruszać, ponieważ zniknęła ich ważna włosy czuciowe psów reagują na dotyk?Zmysł dotyku psów znajduje się w w receptorach skórnych, które gromadzą się w podstawach mieszków włosowych. W związku z tym – ta część sierści psa znana jest jako włosy dotykowe i dzieli się na pięć grup: brwiową, podbródkową, jarzmową, wargową i czuciowe znajdują się wśród tych grup włosów dotykowych. Chociaż najbardziej znane są te w części żuchwowej, mają je też przy oczach i innych częściach działają te włosy dotykowe? Niczym dźwignia. Ponieważ są bardziej zakorzenione, gdy je dotykamy wytwarzają bodziec, który rozchodzi się po całym ciele i wywołuje są też przydatne w ciemności, ponieważ pozwalają psu ocenić odległość między nim, a obiektem z którym mógłby się zderzyć lub zranić. Dlatego zawsze zauważysz, że Twój pies jest w stanie chodzić po domu w nocy, gdy Ty nie jesteś w stanie zrobić kroku bez chwycenia mebla lub powiedzieliśmy na początku artykułu, wszystko ma swój powód. I, jak widzieliśmy, dotyczy to również psich włosów czuciowych. Po co więc je obcinać?To może Cię zainteresować ... Takie psy często mają wzrok, który określany jest jako „smutne spojrzenie”. Podobnie jak w entropium, występuje zwiększone wydzielanie łez – łzotok. W tej wadzie konieczne jest dbanie o bieżące leczenie wszelkich infekcji oczu, a także nawilżanie powierzchni oka przy pomocy specjalnych kropli lub soli fizjologicznej.
Wzrok to ważny zmysł dla psa. Obok węchu i słuchu zwierzęta w dużej mierze kierują się właśnie wzrokiem. Dlatego jego utrata – choć nie stanowi wyroku dla psa – jest uciążliwa zarówno dla czworonoga, jak i jego opiekuna. Jakie schorzenia oczu najczęściej dotykają naszych czworonożnych przyjaciół? Kiedy pies ma problem z oczami? Choroby oczu u psów można podzielić na 2 grupy: stany ostre i przewlekłe. Ostre choroby oczu to takie, które zdarzają się nagle. Należą do nich urazy gałki ocznej, rozdarcie powieki, wrzód rogówki oka, a także wypadnięcie gałki ocznej. Przewlekłe zmiany to z kolei te, które pojawiają się wolno. Będą to stany zapalne (bakteryjne i wirusowe), alergia czy zaćma. Część zmian związanych z narządem wzroku jest wrodzona (np. entropium). Niezależnie od przyczyny, wszystkie choroby oczu mają podobne objawy: mrużenie oka, łzawienie, pocieranie łapą o chore oko, zaczerwienienie spojówek, światłowstręt, pogorszenie wzroku, a czasami jego utrata (wpadanie na przeszkody, niechęć do wychodzenia po zmroku na zewnątrz, ostrożne stawianie kroków). U psów z białą sierścią dodatkowo tworzą się tzw. ścieżki łzowe, czyli odbarwienie włosa na kolor brązowy. W każdym przypadku należy jak najszybciej udać się do lekarza weterynarii po pomoc i diagnostykę. Przy nagłych urazach warto przed wizytą lub w czasie drogi do przychodni weterynaryjnej zwilżyć oko preparatem do pielęgnacji oczu, sztucznymi łzami czy nawet zwykłą przegotowaną wodą. Pies rasowy – bardziej narażony na choroby oczu? Częstymi pacjentami okulistycznymi są psy ras brachycefalicznych (np. shih tzu, pekińczyki, buldogi, mopsy), co jest związane z budową ich głowy. Przedstawiciele tych ras mają płytkie oczodoły i słabo osadzone w nich gałki oczne. Dodatkowo, gdy inne, zdrowe psy potrafią mrugać 17 razy na minutę, psy ras brachycefalicznych robią to tylko kilka razy na minutę (czasami nawet 1 raz na minutę). Powoduje to suchość rogówki oka i ułatwia powstawanie chorób oczu. Właściwe nawilżenie oka jest bowiem bardzo ważnym elementem jego prawidłowego działania. 10 najczęstszych chorób oczu u psów Choroby i uszkodzenia oczu u psów są bardzo powszechne. Oto najczęstsze z nich: 1. Wypadnięcie gałki ocznej Jest to nagły stan wymagający natychmiastowej interwencji lekarza. Gałka oczna przemieszcza się do przodu, wypadając z oczodołu. Najczęstsza przyczyną wypadnięcia gałki są urazy, wypadki komunikacyjne oraz guzy nowotworowe, zlokalizowane za gałką. Najbardziej narażone są na nią psy ras brachycefalicznych ze względu na budowę oczodołu. Jednak przy dużej sile urazu może zdarzyć się to u każdego psa. Wypadnięcie gałki ocznej wiąże się z dużym bólem, a nawet może prowadzić do bradykardii, czyli spowolnionej akcji serca na skutek reakcji nerwu błędnego (bierze on udział w unerwieniu mięśni oczodołu). Brak szybkiej reakcji prowadzi do utraty wzroku, a nawet do konieczności usunięcia gałki ocznej. Gdy dojdzie do wypadnięcia gałki ocznej należy niezwłocznie udać się do lekarza weterynarii. W czasie drogi można zwilżyć gałkę oczną wodą, aby zapobiec jej wyschnięciu. Leczenie przyczynowe to repozycja gałki ocznej w znieczuleniu ogólnym. 2. Urazy mechaniczne i ciała obce W wyniku walk między psami może dojść do urazów narządu wzroku, np. rozcięcia powiek czy nawet uszkodzenia gałki ocznej. Towarzyszy temu krwawienie, mrużenie oka i ból. W oku naszego czworonoga mogą się również pojawić ciała obce. Do najczęstszych z nich należą źdźbła trawy, piasek i ciernie. Wywołują one silny ból i mrużenie. Pies często pociera więc łapą oko, aby pozbyć się ciała obcego. W tych sytuacjach zawsze należy udać się do lekarza weterynarii, który dokładnie zbada cały narząd wzroku, przepłucze go oraz zastosuje odpowiednie leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. 3. Wrzód rogówki Częstym schorzeniem dotykającym psy, jest wrzód rogówki. Polega on na przerwaniu ciągłości rogówki oka. W zależności od głębokości ubytku wrzody możemy podzielić na powierzchowne (dotyczą tylko nabłonka przedniego rogówki) oraz głębokie (dotyczą głębszych warstw rogówki, mogą sięgać do błony Descemeta, co może prowadzić do perforacji gałki ocznej). Wrzody rogówki mogą być wikłane przez zapalenia bakteryjne oczu. Wrzód występuje też w wyniku urazów, ciał obcych, nieprawidłowej produkcji łez (zespół suchego oka) lub wtórnie: do zapaleń bakteryjnych i wirusowych, rzęs ektopowych, entropium itp. Co istotne, proces gojenia ubytków rogówki trwa nawet kilka miesięcy. Leczenie jest różne, w zależności od głębokości i przyczyny schorzenia. Powierzchowne wrzody można leczyć miejscowo – najczęściej nie wymagają operacji. Ważne, by wyeliminować przyczynę pierwotną oraz leczyć współistniejące zakażenia. Przy głębszych wrzodach wykonuje się zabiegi chirurgiczne. Może to być przeszczep spojówki w postaci uszypułowanego płata, przeszczep rogówki czy opatrunek z trzeciej powieki. W przypadku głębokich wrzodów najlepsze efekty daje przeszczep spojówkowy. Po takim zabiegu pies musi nosić ochronny kołnierz. Podaje się mu także krople do oka. 4. Zapalenie spojówek i trzeciej powieki Jedną z najczęstszych chorób oczu u zwierząt jest zapalenie spojówek i trzeciej powieki. Objawia się łzawieniem, mrużeniem oczu, zaczerwienieniem spojówek i trzeciej powieki oraz obrzękiem spojówek. Najczęściej dotyczy obydwu oczu. Przyczynami tego schorzenia mogą być: wirusy, bakterie, chlamydie, alergie. Leczenie polega na podaniu kropli lub maści antybiotykowej oraz leków przeciw zapalnych. Często używa się sztucznych łez, aby nawilżyć rogówkę oka. Aby leczenie było skuteczne bardzo ważna jest częstotliwość podawania sztucznych łez: około 4-6 razy dziennie. 5. Wypadnięcie gruczołu trzeciej powieki (tzw. cherry eye) Gruczoł trzeciej powieki prawidłowo znajduje się w przyśrodkowym kącie oka, pod trzecią powieką. Gruczoł ten, razem z gruczołem łzowym, odpowiada za produkcję łez i prawidłowe nawilżenie gałki ocznej. Czasami zdarza się, że gruczoł trzeciej powieki wypada – jedno lub obustronnie. Zwykle dzieje się to u młodych zwierząt, najczęściej u ras brachycefalicznych, takich jak pekińczyki, cocker spaniele, shih tzu, a także u dogów i mastifów. Objawami wypadnięcia gruczołu są widoczne okrągłe, przekrwione twory wystające w przyśrodkowych kątach oczu. Może temu towarzyszyć łzawienie i przekrwienie spojówek. Leczenie polega na chirurgicznym odprowadzeniu gruczołu. W wyjątkowych sytuacjach konieczne jest jego usunięcie. Nie jest to jednak wskazane, gdyż może zmniejszać produkcję łez i prowadzić do zespołu suchego oka. 6. Entropium i ektropium Do chorób wrodzonych, stosunkowo często pojawiających się u psów należą: entropium i ektropium. Entropium to sytuacja , w której krawędź powieki zawija się do środka powodując, że rzęsy i włosy powieki drażnią rogówkę oka. Taki stan może powodować łzawienie, mrużenie oka, zapalenie rogówki, uszkodzenie rogówki, a nawet jej perforację. Rasy predysponowane do entropium to: chow–chow, psy ras brachycefalicznych, shar pei, psy ras olbrzymich (np. mastif, nowofunland). Z kolei ektropium to wywinięcie brzegu powieki na zewnątrz. Powoduje to odsłonięcie spojówki powiek. W związku z tym upośledzona jest praca filmu łzowego oka, co może prowadzić do chorób rogówki i pogorszenia widzenia, a nawet utraty wzroku. Często występuje u: bernardynów, mastifów, retriverów, spanieli, psów gończych. U kotów zdarza się bardzo rzadko. Ektropium może być chorobą wrodzoną i uwidocznić się poniżej 1 roku życia, a także nabytą pojawiająca się w wieku starszym, na skutek utraty mięśni twarzy i wiotkości skóry. Leczenie jest zależne od stopnia zmian. Można stosować miejscowo antybiotyk i krople nawilżające, co zmniejszy wysuszenie spojówek i rogówki oka. Przy dużych zmianach konieczna jest plastyka powiek i skrócenie długości ich brzegów. 7. Skórzak Skórzak jest zmianą wrodzoną. Mówimy o nim, gdy na rogówce lub spojówce oka widoczna jest skóra wraz z włosami. Drażni ona rogówkę, wywołuje dyskomfort oraz upośledza widzenie. Konieczny jest zabieg chirurgiczny, w czasie którego zostaje usunięty skórzak wraz z otaczająca go warstwą rogówki. 8. Grudkowe zapalenie trzecie powieki Na grudkowe zapalenie trzeciej powieki chorują psy młode – do 12. miesiąca życia. Na czym polega to schorzenie? Po wewnętrznej stronie trzeciej powieki występują grudki chłonne, które – zaatakowane przez wirusy – powiększają się i drażnią bezpośrednio znajdującą się pod nimi rogówkę. Dodatkowo często choroba wikłana jest przez bakterie, co objawia się ropnym wypływem z oka, nadmiernym łzawieniem, mrużeniem oczu, zaczerwienieniem i obrzękiem spojówek. Nieleczona może trwać nawet kilkanaście miesięcy. Wskazane jest leczenie miejscowe, a czasami konieczne jest leczenie chirurgiczne. 9. Zaćma Psy chorują również na zaćmę. Polega ona na postępującym zmętnieniu soczewki, co objawia się niebiesko-mlecznym kolorem źrenicy. Jest to choroba przewlekła, która prowadzi do utraty wzroku. Jest wiele przyczyn zaćmy. Może rozwinąć się u starszych psów (zaćma starcza), ale również u młodszych jako efekt chorób metabolicznych (np. cukrzycy, hipokalcemii), innych chorób oka, silnego urazu, niedoborów żywieniowych czy toksyn. Zaćma może być również wrodzona (zaćma dziedziczna). Rasy psów predysponowanych do zaćmy to: cocker spaniel, golden retriver, owczarek niemiecki, sznaucer miniaturowy, boston terier, siberian husky. Zaćma nie wywołuje bólu u psa, postępuje powoli, najszybciej w przypadku przyczyn metabolicznych. Leczenie farmakologiczne tylko spowalnia proces. Aby zlikwidować zaćmę konieczna jest operacja polegająca na usunięciu soczewki i wszczepieniu w jej miejsce nowej. 10. Jaskra Jaskra to choroba wywołana przez wzrost ciśnienia w gałce ocznej, spowodowana innymi chorobami oka lub związana z nieprawidłowym kątem przesączania (jaskra pierwotna). W przebiegu choroby dochodzi do rozszerzenia źrenicy, uszkodzenia nerwu wzrokowego oraz silnego bólu. Widoczne są nastrzykane naczynia krwionośne twardówki i obrzęk rogówki. Do rozpoznania konieczne są narzędzia do tonometrii. Leczenie polega na podawaniu kropli obniżających ciśnienie i nawilżaniu oka. Czasami konieczne jest postępowanie chirurgiczne. Przy podejrzeniu jaskry najlepiej udać się na konsultacje do lekarza okulisty, który zaproponuje stosowne dla psa leczenie. Autor: lek. wet. Agnieszka Widera-Jakubiak
Okazuje się, że psy mają około dwa razy więcej neuronów w korze mózgowej niż koty, co sugeruje, że mogą być około dwa razy bardziej inteligentne. To odkrycie zostało wstępnie zaakceptowane do publikacji i wkrótce zostanie opublikowane w czasopiśmie Frontiers in Neuroanatomy.

Jak rozpoznać nużycę?Diagnostyka demodekozy jest trudna. Objawy zazwyczaj sugerują zakażenie bakteryjne lub alergię. Jeśli wypadają ci rzęsy, masz uczucie obecności piasku pod powiekami a na powiece pojawił ci się jęczmień – udaj się do internisty na konsultację. To może być inwazja może cię skierować do okulisty. Niestety, od niedawna skierowanie do okulisty jest niezbędne, by móc odbyć wizytę na NFZ. Wcześniej można było udać się do okulisty bez skierowania. Możesz także umówić się na wizytę u specjalisty prywatnie. Koszt konsultacji u okulisty to około 100-150 nużycy polega na zbadaniu rzęs. Lekarz skieruje cię do laboratorium, które wykonuje badanie w kierunku potwierdzenia obecności nużeńców. Specjalista pobierze od ciebie kilka rzęs. Laborant dostrzeże pasożyty pod mikroskopem, jeśli jest to nużyca. Pamiętaj, by nie malować rzęs ani powiek w dniu badania a także dzień przed badaniem. Koszt badania na obecność nużeńców wynosi 15-60 zł. Jak wyleczyć nużycę?Leczenie nużycy nie jest łatwe. Terapia może trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Nużeńce są bardzo oporne na leczenie, dlatego musisz uzbroić się w cierpliwość. Leczenie demodekozy polega na stosowaniu antybiotyków i płynów odkażających okolicę oczu. Nie zapomnij o codziennej pielęgnacji skóry prawidłowo dbać o skórę? Używaj olejku herbacianego, kosmetyków z aloesem lub szałwią do codziennej pielęgnacji skóry. Preparaty złagodzą uczucie swędzenia i usuną nadmiar łoju, który jest pożywieniem dla pasożytów. Możesz też stosować ciepłe okłady na powieki, np. z parzonej zielonej herbaty w przypadku stwierdzenia zespołu suchego oka należy nawilżać oczy za pomocą kropel do oczu o działaniu nawilżającym.

Wszystko zależy od zwierzęcia, jego stanu psychicznego, tego, czy ma inne problemy, czy jest psem stabilnym, czy umie się komunikować, w jakim jest wieku itp. Szczenięta mają tendencję do częstszego lizania się niż dorosłe psy, ponieważ nie potrafią jeszcze doskonale nawiązywać relacji między sobą .
aktualizacja dnia 18:58 Przyczyny zapalenia spojówek u psa Podobnie jak u ludzi, zapalenie spojówek u psa określa się jako problem okulistyczny o zróżnicowanej etiologii. Oznacza to, że może je wywoływać wiele różnych, niepowiązanych ze sobą czynników, ale objawy zawsze będą podobne. Jakie więc mogą być przyczyny zapalenia spojówek u psa? Szczególnie często schorzenie to rozwija się u psów cierpiących na choroby o podłożu alergicznym, takie jak atopowe zapalenie skóry czy alergia kontaktowa. Wówczas ogólnoustrojowa reakcja alergiczna zachodzi na spojówce i daje objawy zapalenia. Przyczyną zapalenia spojówek może być też szereg innych chorób układowych o charakterze zakaźnym (bakteryjnym, grzybiczym lub wirusowym), jak choćby dość powszechna nosówka czy chlamydofiloza. Mówimy wtedy o infekcyjnym zapaleniu spojówek. W wielu przypadkach zapalenie spojówek u psa spowodowane jest jednak przez czynniki nieinfekcyjne. Bywa, że skłonność do tej choroby związana jest z wadami natury anatomicznej: może to być np. podwinięcie powiek do spojówki (tzw. entropium) lub od spojówki (ektropium). Stan zapalny mogą też powodować anatomiczne anomalie związane z ułożeniem rzęs, takie jak nieprawidłowe ułożenie rzęs (triachiasis), rzęsy ekotopowe (wystające przez spojówkę powiekową w kierunku rogówki) czy dwurzędowość rzęs. W tym ostatnim przypadku u zwierzęcia występuje wówczas dodatkowy rząd rzęs, który mechanicznie drażni rogówkę i spojówkę. To oczywiście nie koniec możliwych przyczyn. Zdarza się, że do stanu zapalnego spojówki prowadzą urazy mechaniczne, takie jak drobne zadrapania czy uderzenie łapką w okolicy gałki ocznej przez innego psa podczas zabawy. Zapalenie spojówek u psa może także być wynikiem: niedrożności kanalików łzowych i zaburzenia w produkcji filmu łzowego, nadmiernej ekspozycji na światło słoneczne, podrażnienia przez substancje chemiczne, nadwrażliwości na leki stosowane w leczeniu chorób ogólnoustrojowych, obecności ciała obcego w oku (np. ziarnko piasku czy drobinki kurzu). Na zapalenie spojówek narażeni są przede wszystkim przedstawiciele ras o krótkich kufach, takich jak shih tzu, pekińczyki, buldogi czy boksery. Wynika to z faktu, że z ich fałdów nosowych wyrastają włosy stale drażniące rogówkę i spojówkę, co często powoduje stan zapalny. Objawy zapalenia spojówek Niezależnie od przyczyny zapalenie spojówek u psa charakteryzuje się ono zestawem objawów klinicznych, które powinny zaniepokoić właściciela czworonoga: nadmierny wyciek z oczu psa; zaczerwienione i przekrwione oczy; opuchlizna; mrużenie oczu. Pierwszym i dość łatwym do zaobserwowania symptomem jest nadmierny wyciek z oczu psa – najpierw będą to zapewne po prostu łzy, które z czasem zamienią się w śluz lub w ropę. Taka wydzielina często gromadzi się pod powieką i przypomina coś, co zwykliśmy nazywać „porannymi śpiochami” (a co jest po prostu wynikiem samooczyszczania się gałki ocznej). Wysięki i wycieki z chorego oka będą sklejać włosy w okolicy oka i nadawać im brudnego wyglądu. Rozwijający się stan zapalny będzie następnie prowadził do zaczerwienienia i przekrwienia oczu w wyniku powiększenia się naczyń krwionośnych znajdujących się w obrębie spojówki – to tzw. „zespół czerwonego oka”. Prawdopodobnie wystąpi także opuchlizna błony śluzowej. Nietrudno się domyślić, że wszystkie te zmiany w obrębie spojówki będą dla zwierzęcia bolesne. Żeby pozbyć się uczucia dyskomfortu, pies będzie coraz częściej pocierał przednią łapką okolicę chorego oka lub ocierał się całą głową o różne przedmioty, by sobie ulżyć i poinformować właściciela, że coś jest nie tak. Niestety w ten sposób będzie tylko dodatkowo pogłębiał stan zapalny, zanieczyszczając oko. Często można też zaobserwować, że zwierzę nadmiernie mruży oczy. Warto zdawać sobie sprawę, że wiele z wymienionych objawów może wiązać się z innymi chorobami okulistycznymi, nie tylko z zapaleniem spojówek u psa. By odpowiednio zdiagnozować problem i wdrożyć odpowiednie, skuteczne leczenie, konieczna jest wizyta u lekarza weterynarii. Leczenie zapalenia spojówek Ze względu na dość szeroki zakres możliwych przyczyn tego schorzenia nie istnieje jeden skuteczny sposób leczenia zapalenia spojówek u psa, który zawsze przyniesie pożądane efekty. Jeśli przyczyny mają charakter alergiczny i wiążą się np. z atopowym zapaleniem skóry, konieczne będą dalsze badania diagnostyczne i wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego (najczęściej podaje się glikokortykosteroidy). Jeśli zapalenie spojówek u psa wynika z wad anatomicznych oka, nie można liczyć na pełne wyleczenie pacjenta bez interwencji chirurgicznej, która skoryguje te nieprawidłowości. W przypadku, gdy czynnikiem wywołującym stan zapalny jest infekcja bakteryjna, warto spróbować zaaplikować pupilowi krople z antybiotykiem (np. Gentamincin 0,3% vet). W zależności od stężenia antybiotyku powinno się je zapuszczać kilka razy dziennie przez około dwa tygodnie, by zapobiec nawrotowi choroby (dawkę należy skonsultować z lekarzem weterynarii). Uwaga! Nawet w wypadku szybkiej poprawy należy doprowadzić kurację do końca – w przeciwnym razie u bakterii może się wykształcić lekoodporność. Leczenie można też wspomagać niesterydowymi lekami przeciwzapalnymi zmniejszającymi obrzęk spojówki (np. Naclof). By przyspieszyć powrót pupila do zdrowia i poprawić jego samopoczucie, warto szczególnie zadbać o higienę okolic oka. Można je przemywać gazikiem nasączonym płynem fizjologicznym, wywarem z herbaty lub kroplami ze świetlika. Z pewnością przyniesie to psu wyraźną ulgę. Niektóre koty mają grubszą sierść, która omiata ich oczy, powiem tak. Mają też wąsy nad oczami. Podczas gdy wąsy pomagają kotom oceniać odległość i wiedzieć, kiedy przedmioty są blisko, nie zapobiegają przedostawaniu się zanieczyszczeń do oczu, tak jak rzęsy. Widziałem, jak niektórzy nazywali te wąsy rzęsami, ale tak
Maltańczyk jest jedną z najstarszych ras psów, zaraz obok samojeda, basenji czy shih tzu. Jego historia sięga starożytności, a pierwsze, oficjalne wzmianki są już z IX w. Urzekły one wszystkie warstwy społeczne. Ludziom w osadach te psy pomagały w zwalczaniu myszy i innych małych gryzoni, arystokracji służyły jako towarzystwo i ocieplacze do rąk, a artystów inspirowały do tworzenia. Maltańczyki występują na wielu obrazach, rzeźbach, a nawet są podmiotami w wierszach. Czym te urocze, białe pieski podbiły serca ludzi? Aktualnie maltańczyki wiodą prym jako psy do towarzystwa. W Polsce pojawiły się już w okolicach 1320 roku, jednak rozkwit rasy nastąpił w okresie międzywojennym. II Wojna Światowa znacząco osłabiła i zdziesiątkowała populację maltańczyków, natomiast po jej zakończeniu rozpoczęto ponowne wzmacnianie rasy i od tamtej pory nie ma ona sobie równych. Jak wyglądają maltańczyki? Wzorzec rasy Niewielkie, białe i puszyste psy należą do sekcji biszonów we wzorcu z FCI. Samce są nieznacznie większe i cięższe od samic. Ogólnie waga maltańczyka powinna mieścić się w przedziale 2 – 4 kg, natomiast wysokość w kłębie (najwyższy punkt tułowia psa, mniej więcej nasada szyi, na wysokości łopatek) to od 20 do 25 cm. Charakterystyczne dla tej rasy są czarne, idealnie okrągłe, duże oczy, które na tle białej sierści wyglądają jak węgielki. Nos, wargi, powieki i poduszki łap również są czarne. Takie połączenie nadaje maltańczykom niezwykle uroczy i słodki wygląd. Ich kufa jest średniej do małej długości. Uszy lekko uniesione, trójkątne. Głowa jest raczej szeroka, a szyja długa. Sylwetka maltanów wpisana jest w prostokąt, grzbiet prosty i długi, zakończony wysoko osadzonym, zagiętym ogonem. Chód bardzo płynny, lekki. Psy te są już na tyle małą rasą, że niebezpieczne jest jeszcze ich miniaturyzowanie. Tzw. miniaturka maltańczyka może cierpieć na wiele poważnych chorób. Masa ciała oraz wzrost maltańczyków powinien mieścić się w granicach wyznaczonych przez wzorzec. Szata maltańczyków jest ich wizytówką – gęsta, długa i biała. Dodatkowo, dopuszczalny jest jedynie lekki odcień kości słoniowej. Wszystkie inne zabarwienia czy znaczenia dyskwalifikują psa z rasy. Na brwiach włosy tworzą piękne kłosy, wyglądające niczym rzęsy i dodające uroku psu. Okrywa włosowa psów tej rasy powinna być lśniąca, jedwabista i gładka w dotyku. Dosyć gęsta i ciężka. Nie dopuszczany jest włos kręcony, kędzierzawy czy lokowany. Jedynie na łapach w okresie szczenięcym możliwy jest włos lekko kędzierzawy. Pies maltańczyk - pielęgnacja i fryzury Sierść maltańczyków wymaga regularnej pielęgnacji. Brak włosów puchowych sprawia, że te psy bardzo mało linieją, ale jednocześnie taka struktura okrywy włosowej ma silne tendencje do kołtunienia i do zbierania wszystkiego dookoła w czasie spacerów. Co najmniej raz w miesiącu, a często i co dwa tygodnie, należy maltańczyki kąpać. Zaleca się szampony do skóry delikatnej, a sierści białej. Dobrym pomysłem są także szampony nawilżające. Przed każdą kąpielą należy psa dokładnie wyczesać. Nakładanie szamponu i wmasowywanie go powinno być wykonywać delikatnie, ruchami do dołu, aby nie skołtunić mokrej sierści. Suszenie najlepiej rozpocząć ręcznikiem, a następnie suszarką i jednocześnie czesać włosy. Opiekun maltańczyka musi przygotować się na codzienne sesje czesania psa. W tym celu najlepiej przyzwyczajać psa od małego. Zaleca się używanie grzebienia metalowego o wąskim rozstawie ząbków, ewentualnie po rozczesaniu - pudlówki. Można zaopatrzyć się w nożyczki dobrej jakości w celu strzyżenia i podcinania sierści. Akcesoria i kosmetyki do pielęgnacji maltańczyków Sierść maltańczyków można podcinać lub ścinać, bez obawy o niewłaściwe późniejsze odrastanie. Jednak wybierając się już do groomera warto wypróbować nowe fryzury dla swojego pupila - dłuższe włosy na uszach czy kufie lub odwrotnie - kufa przycięta na okrągło. Na głowie można zebrać kucyk. Włosy na grzbicie mogą tworzyć piękną suknię lub być przycięte na sportowo. Pamiętać należy o okresie letnim, kiedy to za krótkie ogolenie psa może skutkować poparzeniami słonecznymi lub udarem. Do codziennych obowiązków opiekuna będzie należało również przemywanie oczu. Co pewien czas należy podcinać pazury psa, a także wyrywać włosy z uszu. Te niewielkie pieski lubią być rozpieszczane. Posłanie dla psa maltańczyka powinno być miękkie, puchate, ale dosyć niskie, aby pies mógł bez problemu do niego wejść. Legowisko dla maltańczyka najlepiej ustawić je na widoku, bo te psy uwielbiają być blisko ludzi, nawet podczas spania. Zdrowie maltańczyków Rasa ta uchodzi za wyjątkowo zdrowotną i długowieczną. Odpowiednio pielęgnowane dożywają 20 lat w zdrowiu i witalności. Nie mają szczególnych tendencji do chorób genetycznych. Należy jednak uważać na ich masę ciała, gdyż są to łakomczuchy. Dobrze dobrana karma pozwoli na zachowanie zdrowia i ładnej sylwetki psa. Podstawą jest wysokiej jakości, łatwostrawny pokarm, bazujący na mięsie. Bardzo ważne jest zbilansowanie, również pod kątem witamin i kwasów Omega, które poprawią wygląd i stan sierści. Należy mieć na uwadze, że są to delikatne psy, u których mogą rozwijać się alergie pokarmowe. Dlatego, aby temu zapobiec zaleca się od szczenięctwa podawać pełnowartościowe karmy. Nie wolno podawać psom ludzkiego jedzenia, może ono doprowadzić jedynie do tycia, problemów gastrycznych, a nawet poważniejszych schorzeń. Odpowiednie żywienie i nie przekarmianie psa pozwoli również na zachowanie w zdrowiu jego układu kostno-szkieletowego, w szczególności stawów. Jako psy ras małych, są one narażone na wypadanie rzepki. W młodym wieku należy oszczędzać psa i nie fundować mu zbyt dużego wysiłku fizycznego, gdyż może to zwiększyć możliwość problemów ze stawami. Typową dla maltańczyków przypadłością są tzw. zacieki lub przebarwienia w okolicy oczu i ust. Przy oczach może to być spowodowane niedrożnością kanalików łzowych, podrażnianiem spojówek przez dotykające włosy lub zapaleniami spojówek. Dodatkowo, dosyć szybko pojawia się kamień nazębny u psów tej rasy, więc obowiązkowa jest pielęgnacja i higiena uzębienia od najmłodszych lat. Maltańczyk - cena Powyższe inforamcje o zdrowiu maltańczyków dotyczą jednak psów z legalnej, dobrej hodowli. Tylko one gwarantują długie i szczęśliwe życie psa. Należy się wystrzegać pseudohodowli czy niepewnych źródeł. Cena maltańczyka z rodowodem, w zależności od wielkości, doświadczenia oraz prestiżu hodowli, może wynosić od 1 500 zł do nawet 3 000 zł za psa nakolankowego. Cena maltańczyka kupionego z myślą o założeniu hodowli to koszt kolosalnie większy. Przed kupnem psa należy odwiedzić hodowlę, zwrócić uwagę na rodziców wybranego szczeniaka oraz na cały miot szczeniąt. Hodowca powinien bez problemu opowiedzieć o całej psiej rodzinie i w razie potrzeby pokazać wyniki niezbędnych badań. Zdarza się, że hodowle szukają dobrego domu dla swoich rasowych piesków, które już np. nie będą praktykowały w hodowli. Wiele ludzi również wystawia ogłoszenia "maltańczyk za darmo", z różnych życiowych powodów. Maltańczyk - usposobienie, charakter Wesoły, towarzyski, uwielbiający kontakt z człowiekiem. Taki jest pies maltańczyk. Odnajdą się one wszędzie, byle by być ze swoim opiekunem. Z tego względu nie są polecane dla osób, których często nie ma w domu. Długotrwały i regularny brak towarzystwa bardzo źle wpływa na psy tej rasy, mogą popaść w depresję i lęk separacyjny. Wbrew pozorom są to psy delikatne i wrażliwe. Samo podniesienie na nie głosu jest karą, którą doskonale rozumieją. Częste przebywanie z opiekunami nie oznacza jedynie siedzenia na kanapie. Maltańczyki lubią zabawy i treningi. Mogą brać udział w psich sportach – cechują się dobrą kondycją i szybko się uczą. To psy pojętne, ale trzeba od małego wpajać im pewne zasady. Jako małe, sprytne psy, mogą szybko wykorzystać każdą nieuwagę opiekuna. W stosunku do obcych są nieśmiałe i raczej nieufne. Gości przywitają szczekaniem, ale szybko się dają przekupić, np przysmakami dla psa. Bardzo ważna jest socjalizacja maltańczyków już od wieku szczenięcego, pozwoli to na przyzwyczajenie psa i zaznajomienie go z różnymi sytuacjami. Takie małe pieski, z uwagi na ich dobro, nie są polecane do rodzin z bardzo małymi dziećmi. Mogą one niechcący zrobić małym psom poważną krzywdę. Również podczas zabaw z większymi psami należy uważać, aby nie zaszło za daleko. Psy rasy maltańczyk chętnie się przytulają, leżą na kolanach i śpią wraz z opiekunami. Dobrze wychowany i zsocjalizowany pies jest wspaniałym przyjacielem i towarzyszem we wszystkich codziennych czynnościach na długie lata. O tym jak wybrać najlepsze imię dla suczki maltańczyka pisaliśmy we wcześniejszych tekstach. Ciekawostki o maltańczykach: W grobowcu faraona Ramzesa II odnaleziono rzeźby maltańczyków Już w IX w. Artystoteles wspomina maltańczyki w stworzonym przez siebie spisie psów Maltańczyki do Wielkiej Brytanii dotarły w I w. Wbrew pozorom nazwa rasy nie ma związku z Maltą, a z portami, pierwszy człon nazwy wywodzi się od semickiego „malat”, czyli portu, zatoki Maltańczyki były ulubieńcami królowej Francji Marii Antoniny, brytyjskiej królowej Wiktorii, cesarzowej Józefiny Bonaparte Sprawdź imiona dla maltańczyka Karolina Łuszczyk
. 638 87 291 237 762 611 552 474

czy psy mają rzęsy